بنابراين در برگزيدن انسانى مانند آدم، لازم نيست كه در زمان خود او هم نوعى وجود داشته باشد بلكه با در نظر گرفتن تمام انسان هاى روى زمين كه در آينده در اين پهنه گام خواهند نهاد، امر گزينش انجام مى گيرد و مقصود از گزينش اين است كه او را با كمالات و خصايصى آفريده كه هرگز درباره انسان هاى ديگر چنين كارى نكرده و مفاد آيه اين است كه خدا از ميان تمام انسان هاى قرون و اعصار، اين افراد معدودى را برگزيد، نه اين كه آنان را بر انسان هاى قبل از خود و يا معاصر خويش انتخاب نمود.

طرفداران نظريه تحول انواع با آيات ديگرى نيز استدلال كرده اند[٤] كه

[١] آل عمران/١٠٨.
[٢] آل عمران/٩٦.
[٣] در اين مورد به سوره بقره/ ٢٥١ ; شعراء/١٦٥; اعراف/١٤٠; عنكبوت/٢٩ مراجعه فرماييد در اين آيات مقصود از «عالمين» همه انسان ها وجهانيان است، نه انسان هاى معاصر.
[٤] در اين بخش به توضيح آياتى كه بيشتر مورد استدلال آنان است پرداختيم، يكى همين آيه «اصطفاء» است و ديگرى آيه اى كه خلقت انسان را از «صلصال » و «فخار» مى داند، سومى آيه اى كه مرحله «تصوير» را با لفظ ثم عطف مى كند، وناتوانى هر سه استدلال در اين بخش كاملاً روشن گرديد.