نبايد از اين طريق محكوم كرد زيرا چه بسا ممكن است كه طريق تكامل انسان به اين شكل باشد كه حضرت آدم داراى خلقت مستقل نبوده و از همان افراد هم عصر خود برگزيده شده است و آن افراد نيز به حكم اتصال و پيوستگى تكامل ها به انواع ديگر بازگشت كرده و سرانجام به انسان كنونى منتهى گرديده است.

و. اعتقاد به طرح خلقت مستقل در انسان به معنى نفى تكامل انسان از جهات فكرى و عقلى و ساير جهات اجتماعى نيست و هرگز نبايد گروه معتقد به خلقت مستقل را، منكران اصل تكامل درباره انسان ها دانست زيرا تكامل انسان از اين جهات يك مسأله نظرى نيست كه يكى منكر آن و ديگرى مثبت آن گردد، و چه بسا خلط ميان اين مسائل، مايه تشويش ذهن گردد و هرگز نبايد، اعتقاد به ثبوت نوع انسان را به معنى نفى مطلق تكامل انديشيد.

با توجه به اين نكات ششگانه اكنون وقت آن رسيده است كه پرونده آفرينش انسان را در قرآن مطرح و مطالعه كنيم، وبرداشت خود را از آيات وارد در اين موضوع روشن سازيم.