اگر انسان معاصر در شناخت موجودات زمينى و كيهانى توفيق عظيمى پيدا كرده ولى متأسفانه بر اثر اغراق، در برون گرايى وشناخت روابط موجودات طبيعى، از خويشتن، بيگانه گشته و آن توفيق را درباره خود پيدا نكرده است.

اين انصراف و يا سرخوردگى از روزى آغاز گرديد، كه علم جهت خود را كه كشف حقيقت و نيل به واقعيات بود، دگرگون كرد و در خدمت زر و زور قرار گرفت، در گذشته علم وسيله درك حقيقت بود و آن را براى كمال فرا مى گرفتند و تحصيل آن را امر بسيار مقدس مى دانستند، ولى در تحول علمى غرب، منطق انسان درباره فراگيرى علم دگرگون گرديد و در اين مورد«بيكن انگليسى» و پس از آن «دكارت فرانسوى» در دگرگون ساختن و جهت دادن آن به سوى تحصيل قدرت و نيرو، سهم بسزايى دارند و در حقيقت علمى مطلوب شد كه حافظ منافع مادى انسان و مايه بسط قدرت او باشد ولذا علمى ترقى كرد كه در مسير كشف طبيعت و مايه تسلط انسان بر جهان خارج گردد

[١] فصلت/٥٣.