منشور جاويد - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٢١٠

قرآن در آيه ياد شده در زير ميان اين دو قلب جمع كرده و مى فرمايد:

(لِيَجْعَلَ ما يُلْقى الشَّيْطانُ فِتْنَةً لِلَّذينَ فى قُلُوبِهِمْ مَرَضٌ وَالْقاسِيَةِ قُلُوبُهُمْ وَإِنَّ الظّالِمينَ لَفى شِقاق بَعَيد) .[١]

«تا آنچه را كه شيطان القا مى كند مايه امتحان قرار مى دهد براى كسانى كه در دلهاى آنها بيمارى (گناه) است و افرادى كه قسّى و سنگدل مى باشند و ستمگران در عداوت شديدى قرار دارند».

مقصود از (القاسية قلوبهم) همان دل مرده هايى هستند كه در روح آنان كوچك ترين شناخت خدا و احساس وظيفه نيست و بسان سنگ، فاقد حركت و احساس مى باشند.

در اين جا از تذكر نكته اى ناگزيريم و آن اين كه: گاهى قرآن «منافقان را» در مقابل كسانى قرار مى دهد كه در دلهاى آنان بيمارى است آنجا كه مى فرمايد:

(إِذْ يَقُولُ الْمُنافِقُونَ وَالَّذِينَ فِى قُلُوبِهِمْ مَرَضٌ...) .[٢]

«آنگاه كه منافقان و كسانى كه در دلهاى آنان بيمارى است».[٣]

و گاهى منافقان را با اين صفت توصيف مى كند و مى فرمايد:

(فى قُلُوبِهِمْ مَرَضٌ فَزادَهُمُ اللّهُ مَرَضاً...) .[٤]

«در دلهاى آنان بيمارى است خدا نيز بر بيمارى آنان افزوده است».