شادى در غم ديگران، سلاح افراد عاجز و ناتوان است افرادى كه قدرت مبارزه با طرف را از دست مى دهند، پيوسته منتظرند مصيبتى به طرف وارد آيد آنگاه شادمانى كنند و منافقان عصر رسالت نيز از اين حالت كنار نبوده و قرآن درباره آنان چنين مى فرمايد:

(إِنْ تُصِبْكَ حَسَنَةٌ تَسُؤْهُمْ وَإِنْ تُصِبْكَ مُصيبَةٌ يَقُولُوا قَدْ أَخَذْنا أَمْرَنا مِنْ قَبْلُ وَيَتَوَلَّوا وَهُمْ فَرِحُونَ).[١]

«اگر پيروزى به تو برسد ناراحت مى شوند، و اگر مصيبتى (شكست در نبرد) به تو برسد مى گويند: ما قبلاً تصميم لازم را گرفته (و پيش بينى كرده بوديم) آنگاه پشت به مسلمانان كرده در حالى كه خرسندند».

افراد با ايمان مى دانند كه به پيشانى حق، پيروزى ظاهرى مستمرّ نوشته نشده است، چه بسا ممكن است مكتب حق، در شرايط خاصى شكست بخورد، و يا مكتب باطل به طور موقت جوش و خروشى پيدا كند، از اين جهت قرآن در اين باره مى فرمايد:

(إِنْ تَمْسَسْكُمْ حَسَنَةٌ تَسُؤْهُمْ وَإِنْ تُصِبْكُمْ سَيِّئَةٌ يَفْرَحُوا بِها وَإِنْ تَصْبِرُوا وَتَتَّقُوا لا يَضُرُّكُمْ كَيْدُهُمْ شَيْئاً إِنَّ اللّهَ بِما يَعْمَلُونَ مُحيطٌ).[٢]

«اگر پيروزى به شما برسد غمگين مى گردند و اگر حادثه ناگوارى بر شما وارد آيد، خوشحال مى شوند و اگر استقامت ورزيد و تقوا را پيشه خود سازيد حيله هاى آنان سستى به شما وارد نمى سازد خدا به آنچه كه انجام مى دهند محيط و آگاه است».

[١] توبه/٥٠.
[٢] آل عمران/١٢٠.