منشور جاويد - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ١٩١

«سوگندهاى خود را سپر اخذ كرده اند».[١]

٢. خدعه و حيله

قرآن در دو مورد از خدعه آنان ياد كرده و مى فرمايد:

(يُخادِعُونَ اللّهَ وَالَّذِينَ آمَنُوا وَما يَخْدَعُونَ إِلاّأَنْفُسَهُمْ وَما يَشْعُرُونَ).[٢]

(«به گمان خود) خدا و افراد با ايمان را فريب مى دهند، ولى جز خود كسى را فريب نمى دهند و نمى فهمند».[٣]

از بررسى زندگى منافقان استفاده مى شود كه آنان به خاطر يك رشته اغراض دنيوى از در حيله وارد مى شدند و اين اغراض عبارتند از:

الف. در جامعه اسلامى خصوصاً نزد پيامبر محترم و گرامى باشند.

ب . از اسرار مسلمانان به خوبى آگاه گردند و در كمين آنان باشند ومشركان را از نقاط ضعف آنان آگاه سازند.

ج. علاوه بر اين كه مصونيت جانى و مالى پيدا كنند در غنايم جنگى شريك و سهيم باشند.

قرآن اين نوع فريب را به ضرر منافقان مى داند و مى گويد: آنان خود را فريب مى دهند(وَما يَخْدَعُونَ إِلاّ أَنْفُسهُمْ) زيرا عذاب اخروى در كمين آنها است و در اين دنيا دير يا زود نقاب نفاق، عقب مى رود وچهره منافق نمايان