اين گروه كه در انجام فريضه الهى (نماز) كه دينارى نبايد بپردازند اگر تا اين حد گران و سنگين بودند، در اداى فرايض مالى از قبيل زكات و تأمين هزينه هاى جنگى چگونه بايد باشند، از يك طرف، دنيا و ثروت آن، كعبه آمال آنان بود، بلكه علاقه هر انسانى به مال جزو سرشت او است، از طرف ديگر براى حفظ نفاق وپوشيدن كفر ناچار بودند بخشى از اموال خود را به عنوان زكات، و يا تأمين نيازمنديهاى مجاهدان اسلام بپردازند در اين موقع بود كه خشم وغضب گلوى آنان را مى فشرد و نمى دانستند كه چه كنند، قرآن اين حالت روحى را، يادآور شده و مى فرمايد:

(قُلْ أَنْفِقُوا طَوْعاً أَوْ كَرْهاً لَنْ يُتَقَبَّلَ مِنْكُمْ إِنَّكُمْ كُنْتُمْ قَوْماً فاسِقينَ).[١]

«بگو انفاق كنيد از روى ميل يا اكراه از شما پذيرفته نمى شود، شماها گروه فاسق بوديد».

(وَما مَنَعَهُمْ أَنْ تُقْبَلَ مِنْهُمْ نَفَقاتُهُمْ إِلاّ أَنَّهُمْ كَفَرُوا بِاللّهِ وَرَسُولِهِ وَلا يَأْتُونَ الصَّلاةَ إِلاّ وَهُمْ كُسالى وَلا يُنْفِقُونَ إِلاّ وَهُمْ كارِهُونَ) .[٢]

«چيزى مانع از پذيرفته شدن انفاق هاى آنان نشد جز اين كه آنان به خدا و رسول او كفر ورزيدند، ونماز به جا نمى آورند مگر با كسالت و انفاق نمى كنند مگر با كراهت».

[١] توبه/٥٣.
[٢] توبه/٥٤.