علايق او را به موجود كاملتر و برتر متوجه سازيم و عشق و كشش به سوى او را در دل او پديد آوريم به گونه اى كه خود را در كنار او، فراموش كند، و شيفته خواسته هاى او گردد(نه خواسته هاى خويش).

تهذيب و پالايش انسان در اين حد، كار آسانى نيست و در همه افراد يك چنين استعداد وشايستگى وجود ندارد و بر فرض وجود به مربيان زبردستى نياز دارد كه در درون انسان، آتش عشق به خدا را شعلهور سازند و دسترسى به چنين مربيان در هر زمان و مكان كار آسانى نيست.

راه آسان و گسترده كه همه افراد را دربر گيرد. اين است كه روح اطاعت از فرمانهاى خدا را در دل انسان پديد آوريم و او را از پاداش فرمانبرى و كيفر سرپيچى از دستورات او كه در مسير تعديل غرايز انسان قرار دارند، آگاه سازيم تا سرانجام اوبه خاطر يك آينده نگرى عميق، از خودخواهى و غرق در غرايز دست كشيده و راه اعتدال را در پيش گيرد و يك چنين روح جز با توجه به رحمت و خشم او كه با عبادت و پرستش حق، همراه است امكان پذير نيست.

از اين جهت قرآن نماز را ياد خدا مى داند وياد او را مانع از كردارهاى زشت و پليد معرفى مى كند و مى فرمايد:

(...أَقِمِ الصَّلاةَ لِذِكْرى) .[١]

«نماز را به خاطر ياد من به پا دار».

(إِنَّ الصَّلاةَ تَنْهى عَنِ الْفَحْشاءِ وَالْمُنْكَرِ...).[٢]

«نماز انسان را از كارهاى زشت و بد باز مى دارد».

[١] طه/١٤.
[٢] عنكبوت/٤٥.