عبادت و پرستش خدا، به منظور رفع نياز از ساحت قدس الهى نيست، خدا موجود بى نيازى است كه به عبادت فردى و ستايش انسانى نياز ندارد، زيرا او «واجب الوجود»ى است كه غنا و بى نيازى عين ذات او است و هرگز از او جدا نمى شود، و هر موجودى هر چه دارد از آن او است در اين صورت چگونه مى تواند نيازمند ديگرى باشد.

هرگاه از يك فرد جامع تمام كمالات، فرمان صادر گردد، مثلاً بندگان خود را به عبادت خويش و ستايش ذات اقدس خود، دستور دهد، طبعاً در آن مصلحتى است كه عايد خود ستايشگر مى گردد.

اينك توضيح اين قسمت:

تمايلات هر انسانى بر «خودخواهى»، «خودمحورى»و «تأمين خواست هاى نفسانى خويش» بر كسى پوشيده نيست و يك چنين كشش بخشى از شخصيت انسان را تشكيل مى دهد، در حالى كه اين تمايلات يكى ازپايه هاى زندگى و رمز بقاى او شمرده مى شود ولى اگر تعديل و رهبرى نشود، انسان به صورت درنده اى در مى آيد كه از هر درنده اى خطرناك تر مى گردد. در اين موقع بايد كارى كرد كه از خودخواهى ها و خودمحوريهاى انسان، كاسته شود و او در حد اعتدال بماند.

يكى از طرق كاهش تمايلات درونى انسان اين است كه عواطف و