پيامبر گرامى (صلى الله عليه وآله وسلم)پس از سركوبى شورش طايفه «بنى مصطلق» ماه رمضان و شوال سال ششم را در مدينه ماند، آنگاه تصميم گرفت كه در ذى القعده همان سال همراه گروهى ازياران خود، فريضه «عمره» را به جا بياورد وقتى خبر مسافرت پيامبر در ميان مسلمانان منتشر گرديد گروهى در حدود هزار و هشتصد نفر آمادگى خود را براى شركت در اين مراسم اعلام كردند و پيامبر براى اثبات صحت نيت خود كه هدفى جز زيارت خانه خدا و انجام مراسم عمره ندارد سلاحى جز سلاح مسافر، برنداشت.

او در «ذوالحليفه» با ياران خود احرام بست وهفتاد شتر براى قربانى معين شد آنگاه همگى حركت كردند ولى در نزديكى حرم در نقطه اى به نام «حديبيه» با ممانعت جدى قريش روبرو شدند، سرانجام صلح نامه اى تنظيم گرديد كه پيامبر از همين نقطه به مدينه باز گردد و انجام مراسم عمره را به سال ديگر موكول كند، پيامبر نيز به خاطر علل و مصالحى كه در سرگذشت «حديبيه» مذكور است آن را پذيرفت.

در روزهايى كه مسلمانان در سرزمين حديبيه از پيشروى بازداشته شده بودند و به آنها اجازه ورود به حرم داده نمى شد، ناگهان مأموران قريش به «عبداللّه بن ابى» رئيس حزب نفاق كه در ركاب پيامبر بود، اجازه دادند كه به سرزمين حرم وارد شود و خانه خدا را طواف كند، و هر موقع خواست باز گردد.

فرزند «عبداللّه بن ابى» از جريان آگاه شد، و او را از ورود به حرم وجدايى