کشف الغمة ت و شرح زواره‌ای - اربلی، علی بن عیسی - الصفحة ٧ - در ذكر امام هفتم ابى الحسن موسى الكاظم ابن جعفر بن محمد بن على بن الحسين بن على بن ابى طالب

يعنى بپرس شقيق بلخى را از او و آنچه معاينه ديده بود از وى و آنچه كه بآن بينا شده بود گفت: چون بحج ميرفتم ديدم بمعاينه شخصى را متغير اللون ضعيف جسم گندم‌گون كه تنها ميرفت و نبود او را زاد و توشه، پس پيوسته و دائم در آن فكر بودم و توهم كردم كه او سؤال خواهد كرد مردم را، و نميدانستم كه او خود حج اكبر است، بعد از آن ديدم او را بجائى كه ما فرود آمده بوديم بى‌تبختر و تكبر نشسته بر پشته ريگ احمر، انداخت پاره از آن ريگ در ظرفى كه داشت و خورد و آشاميد آن را، پس ندا كردم و عقل من در آن حيران بود كه بچشان بمن شربتى از آن پس داد از آن بمن پاره پس معاينه ديدم كه سويق است با قند، بعد از آن پرسيدم حاجيان را كه چه كس مى‌شود اين گفتند: اين امام موسى بن جعفر است (ع) پس اين كرامات عالية المقدار خوارق العادات آن على التحقيق حليه مناقب و زينت مزايا و غرر صفات است، و نداده‌اند آن را مگر آن كسى را كه فايض مى‌شود بر او عنايت ربانى و انوار تائيد يزدانى كه مرور كرده او را اخلاق توفيق و توفير و نزديك ساخته او را از مقام تقديس و تطهير وَ ما يُلَقَّاها إِلَّا الَّذِينَ صَبَرُوا وَ ما يُلَقَّاها إِلَّا ذُو حَظٍّ عَظِيمٍ‌ يعنى ندهند اين خصلت مگر آنان را كه صبر كنند بر مكاره و عطا نكنند اين صفت و عادت را مگر خداوند بهره بزرگ را كه ايمان و كمال نفس و اخلاق حسنه است آن حظ عظيم بهشت است.

ابن طلحه رحمه اللَّه ميگويد كه: كوفت گوش مرا واقعه عظيمه كه ذكر كردند آن را بعضى از صدور و أعيان عراق كه دالست بر اشرف منقبت آن حضرت. و شاهد است بعلو مقام او نزد حضرت عزت و نزديك سازنده منزلت او نزد حق تعالى كه ظهور كرامات او است بعد از وفات آن حضرت، و بلا شك‌