کشف الغمة ت و شرح زواره‌ای - اربلی، علی بن عیسی - الصفحة ٤٤١ - باب دوم

و درنورديده از بندگان خداى تعالى پس مر تراست كه احتراز كنى از شك چه شك در سر كار الهى كفر است.

و مرويست از امام رضا (ع) كه آن حضرت روايت كرده از آباى كرام خود و ايشان از على بن أبى طالب (ع) كه أمير المؤمنين (ع) فرمود مر حسين را (ع) كه نهم ار ولد تو اى حسين قائم بحق و مظهر دين و گسترنده عدل خواهد بود، امام حسين (ع) فرمود كه: من گفتم كه اين هر آينه خواهد شد؟ فرمود كه: بلى بحق آنكه محمد را مبعوث گردانيده بنوت و برگزيد او را بر جميع خلايق، و ليكن بعد از غيبت و حيرتى كه ثابت نمانند در آن بر دين خود مگر مخلصانى كه مباشر روح يقين باشند از آن كسانى كه اخذ كرده حق تعالى ميثاق ايشان را بولايت ما و كَتَبَ فِي قُلُوبِهِمُ الْإِيمانَ وَ أَيَّدَهُمْ بِرُوحٍ مِنْهُ‌ و در اخبار وارد است كه چون مصالحه كرد حسن بن على (ع) معاويه را مردم بر وى داخل شدند و بعضى از شيعه زبان ملامت گشودند بر آن حضرت از آن مصالحه فرمود كه: و يحكم شما چه ميدانيد كه من چه كردم بخدا عملى كردم كه بهتر است مر شيعه مرا از آنچه آفتاب طالع گردد بر او يا غروب نمايد، آيا نمى‌دانيد كه من امام شمايم و مفترض الطاعه بر شما و يكى است كه از سيدين شباب أهل جنت است بنص رسول اللَّه ٦ و آن منم گفتند: بلى، فرمود كه: آيا نميدانيد كه خضر چون سوراخ كرد كشتى را و غلام را كشت و راست ساخت ديوار را و آن بر موسى (ع) شاق بود و مخفى بود بر او وجه حكمت آن در اين و نزد حق تعالى بر وجه حكمت و صواب بود، آيا نمى‌دانيد كه نيست از ما كسى الا كه واقع ميگردد در گردن او بيعتى از براى طاغى در زمان او الا قائم كه نماز گذارد روح اللَّه عيسى‌