کشف الغمة ت و شرح زواره‌ای - اربلی، علی بن عیسی - الصفحة ٤٠٩ - ذكر دلائل الامام(ع)

شد و صاحب دوم نيز مثل فعل او كرد و بر او نيز مثل او واقع شد پس من مبهوت و حيران ماندم پس صاحب خانه را عذرخواهى كردم بخدا و بوى و اللَّه كه ندانستم كه چه خبر است و بجانب چه كس آمده‌ايم و من بخدا بازگشت كردم پس ملتفت بجانب من نشد از آنچه ميگفتم.

پس بازگشتيم بسوى معتضد گفت كه اين را پنهان داريد و الا كه ميزنم گردن شما را.

و ديگر روايت كرده‌اند از نسيم كه خادم ابى محمد بود (ع) كه او گفت رفتم بخدمت صاحب الزمان (ع) بعد از مولد او بده روز پس عطسه كردم نزد او فرمود كه‌

يرحمك اللَّه‌

گفت فرح نمودم بآن فرمود كه آيا بشارت ندهم ترا در عطاس كه آن امانست از مرگ تا سه روز.

و ديگر روايت كرده شده از حكيمه كه او گفت من داخل شدم بر ابى محمد بعد از چهل روز كه از ولادت نرجس گذشته بود پس ديدم كه مولانا صاحب الزمان ميرفت در اندرون خانه و سخن ميفرمود و من نديده بودم لغتى كه افصح باشد از لغت او پس تبسم ميفرمود ابو محمد (ع) و مى‌گفت كه ما معاشر ائمه‌ايم نشو و نما ميكنيم در هر روزى همچنان كه نشو و نما ميكند غير ما در يكماه، و ما نشو و نما ميكنيم در يكماه آنچنانچه نشو و نما ميكنند غير ما در يك سال.

بعد از آن از ابى محمد ميپرسيدم حال او را مى‌فرمود كه ما او را بر سبيل وديعه مى‌گذاريم همچنان كه مادر موسى او را گذاشت.

و ديگر روايت كرده شده از ابى الحسن المسترق الضرير كه او گفت يك روزى در مجلس حسن ابن عبد اللَّه بن حمدان الناصر الدوله بودم و مذاكره امر ناحيه ميكرديم و من داعيه وزارت آنجا داشتم‌