کشف الغمة ت و شرح زواره‌ای - اربلی، علی بن عیسی - الصفحة ٣٩٥ - باب در ذكر علامات قيام قايم(ع) و مدت ايام ظهور و شرح سيرت و طريق احكام و طرفى از آنچه بظهور خواهد آمد در زمان دولت او

و در بقاى دجال مفسده است از براى عالميان چه او ادعاى ربوبيت خواهد كرد و رخنه در كار امت خواهد انداخت، و ليكن در بقاى او امتحان و آزمايش است از قبل حق سبحانه و تعالى تا امتياز يابد و معلوم گردد مطيع از عاصى، و محسن از مسى‌ء، و مصلح از مفسد، و اينست حكمت در بقاى دجال.

و اما بقاى عيسى (ع) پس آن سبب ايمان اهل كتابست باو؛ و آيت و تصديق نبوت سيد انبياست ٦ و از جهت تبيان دعوت امام نزد اهل ايمان، و مصدق مر آن چيزى را كه ميخواند بسوى او نزد اهل طغيان، بدليل نماز گزاردن وى در خلف امام، و نصرت او او را و دعوت كردن او بملت محمديه كه امام از براى آن ظاهر شده، پس بقاى مهدى (ع) اصل باشد و بقاى آن دوى ديگر فرع بر بقاى او؛ پس چگونه صحيح باشد بقاى فرعين با عدم بقاى اصل مر ايشان را و اگر اين صحيح باشد صحيح مى‌شود وجود سبب از دون وجود مسبب و اين مستحيل است در عقول.

و آنكه گفتيم كه بقاى مهدى اصل است از براى بقاى آن دو ديگر چه صحيح نيست وجود عيسى (ع) بانفراده كه ناصر ملت اسلام و مصدق امام (ع) نباشد كه اگر صحيح ميبود هر آينه منفرد ميبود بدولت و دعوت، و اين مبطل دعوت اسلام است از آنكه تابع متبوع گردد و فرع اصل شود.

و رسول اللَّه ٦ فرمود كه لا نبى بعدى و ديگر آن حضرت فرموده كه حلال آنست كه حق تعالى حلال گردانيده بر زبان من تا روز قيامت، و حرام آنست كه حرام كرده حق تعالى بر لسان من تا روز قيامت، پس لا بد است كه او مر او را عون و ناصر و مصدق باشد، پس هر گاه كه اين وجود نگيرد