کشف الغمة ت و شرح زواره‌ای - اربلی، علی بن عیسی - الصفحة ٤٧١ - باب پنجم در ذكر مسأله چند كه سؤال كردهاند از آن أهل خلاف در غيبت صاحب الزمان(ع) و حل شبهات در او بواضح دليل و لايح برهان و آن شش مسأله است

از مقام بر اقرار بامامت او و مشاهده مر او را، پس باشد غيبت او از اولياى او از براى تقيه از ايشان چهارم و آن آنست كه تعويل كرده بآن سيد مرتضى قدس اللَّه روحه و فرموده كه: ما اولا قطع نميكنيم بر آن كه آن حضرت ظاهر نميشود بجميع اولياى خود، چه اين امريست پنهان از ما و نميداند هر كدام از ما مگر حال نفس خود را پس هر گاه كه تجويز كنيم ظهور او را از براى ايشان همچنان كه تجويز ميكنيم غيبت او را از ايشان پس ميگوئيم كه علت در غيبت او از ايشان آنست كه امام نزد ظهور او از غيبت تميز كرده مى‌شود شخص او و شناخته ميگردد عين او بمعجزى كه ظاهر ميگردد بر دستهاى او زيرا كه نصوص داله بر امامت او تميز نميكند شخص او را از غير او همچنان كه تميز ميكند اشخاص آباى گرام او و هر چه معجزات است دانسته مى‌شود دلالت او بنوعى از استدلال و شبهه داخل ميگردد در او، پس ممتنع نيست كه ظاهر نشود بر كل اولياى خود چه معلوم است از حال او كه هر گاه كه ظاهر شود پس مضرت يابد.

مع ذلك اولياى امام و شيعه منتفع مى‌گردند بوى در حال غيبت او، چه ايشان علم بوجود او دارند در ميان ايشان و قطع و جزم است ايشان را بوجوب طاعت او بر ايشان، و با اين لا بد است كه ترسند او را در ارتكاب قبيح و خوف كنند او را از تأديب و انتقام و مؤاخذه او، پس بسيار گردد از ايشان فعل واجب و كم شود ارتكاب قبيح، يا باشند باين اقرب پس حاصل شود از براى ايشان لطف باو با غيبت بلكه بسا باشد غيبت در اين باب اقوا، زيرا كه مكلف هر گاه كه نداند مكان او را و واقف نباشد بر موضع او در آن كسى كه نشناسد كه او امام است مى‌باشد بفعل واجب أقرب از او از آنكه اگر شناسد