کشف الغمة ت و شرح زواره‌ای - اربلی، علی بن عیسی - الصفحة ٤٢٥ - في النص على عدد الائمة الاثنى عشر(ع)

او القائم بالحق محمد مهدى امت من آنكه پر گرداند زمين را از داد و عدل همچنان كه پر گشته باشد از جور ظلم اين جماعت اى جابر خلفا و اوصيا و اولاد و عترت منند، هر كه اطاعت كند ايشان را مرا اطاعت كرده، و هر كه عصيان نمايد ايشان را مرا عصيان نموده؛ و هر كه منكر گردد ايشان را يا منكر شود يكى از ايشان را پس مرا منكر است، بسبب ايشان نگاه داشته آسمان را كه واقع نميشود بر زمين مگر باذن او، و بايشان حفظ فرموده زمين را آنكه هلاك نميگرداند اهل آن را.

و مرويست از ابى حمزه ثمالى و او روايت كرده از باقر و او از آباى كرام خود (ع) تا حسين ابن على (ع) كه او فرمود كه: يك روزى من و برادرم حسن رفتيم بخدمت جد خود رسول اللَّه ٦ پس مرا بر يك ران خود نشاند و برادرم حسن بر ران ديگر بعد از آن فرمود ما را كه: بأبي انتما من امامين صالحين، شما دو امام صالحيد كه اختيار فرموده حق تعالى از من و از پدر شما و مادر شما و برگزيده از صلب تو اى حسين نه امام در ازل كه نهم ايشان قائم ايشان بود كه همه ايشان در فضل و منزلت يكسانند.

گويد محمد بن عمران كه: من شنيدم از ابا عبد اللَّه (ع) كه ما دوازده محدثيم، پس ابو بصير گفت تاللَّه كه شنيدى تو اين را از أبى عبد اللَّه (ع) سوگند خورد يك بار يا دو بار كه شنيده اين را از او، پس ابو بصير گفت كه: من شنيدم اين را از أبى جعفر (ع) و امثال اين اخبار بسيار است باين قدر اكتفا نمود.