کشف الغمة ت و شرح زواره‌ای - اربلی، علی بن عیسی - الصفحة ٤١٨ - في النص على عدد الائمة الاثنى عشر(ع)

أمير المؤمنين كه: سؤال كن از آنچه ظاهر است مر ترا، گفت: خبر كن مرا از سه و سه و يكى، پس فرمود مر او را آن حضرت كه چرا نگفتى هفت؛ پس گفت مر آن حضرت را يهودى بدرستى كه اگر خبر دهى مرا بسه بپرسم از بقيه و الا بازدارم خود را از سؤال، بعد از آن گفت: خبر ده مرا از اول سنگى كه نهاده شده بر روى زمين، و اول درختى كه روئيده شده در زمين، و اول چشمه كه روان گشته در روى زمين، پس آن حضرت او را از آنها خبر داد.

بعد از آن يهودى گفت كه خبر كن از اين امت مرا كه چند خواهند بود مر ايشان را امام راهنماى و خبر ده مرا از پيغمبر شما محمد كه منزل او كجا خواهد بود در جنت، و كه ساكن خواهد بود با او در منزل او.

پس گفت مر او را آن حضرت (ع) كه: مر اين امت را دوازده امام است از ذريت پيغمبر ايشان و ايشان از من خواهند بود، و اما منزل نبى ما در جنت افضل و اشرف آن خواهد بود كه بهشت عدن است، و اما آنان كه ساكن خواهند بود با او در منزل وى اين دوازده امام‌اند از ذريت او و مادر و جده ايشان كه مادر مادر ايشان است و ذريات ايشان شريك نيست ايشان را در آن احدى، الخبر بتمامه.

و اعاده كرد اين خبر را ثانية بالفاظى كه اتم است از اين، و موضع مطلوب سؤال يهودى از عدد أئمه بود (ع) پس أمير المؤمنين تعيين فرمود ايشان را همچنان كه گذشت و يهودى مسلمان شد و از ابى حمزه مرويست كه شنيدم على بن حسين را (ع) كه ميفرمود: حق سبحانه و تعالى خلق كرده محمد و دوازده كس را از اهل بيت او از نور عظمت خود و اشباح ايشان را بداشته در