کشف الغمة ت و شرح زواره‌ای - اربلی، علی بن عیسی - الصفحة ٣٣٠ - حلية الامام الثامى عشر الحجة المنتظر

اين احكام را ثابت مگر كسى را كه مجتمع باشد همه اين صفات در او كه جزء آن موافقت اسم ابوين هر دو است در حق او، و اين جمع نيست در حجت خلف صالح پس ثابت نباشد اين احكام از براى او و اين اشكال قوى است پس جواب آن لابد است كه پيش از شروع در تفصيل جواب مبين شود دو امر كه غرض بر هر دو مبنى است.

پس امر اول آنكه سايغ و شايع است در لسان عرب اطلاق لفظ أب بر جد اعلى و قرآن كريم باين ناطق است كه «قال اللَّه تعالى‌ مِلَّةَ أَبِيكُمْ إِبْراهِيمَ‌ و حق تعالى حكايت از يوسف ميفرمايد كه‌ وَ اتَّبَعْتُ مِلَّةَ آبائِي إِبْراهِيمَ وَ إِسْحاقَ‌ و تنطق فرموده باين حضرت نبى و حكايت كرده آن را از جبرئيل در حديث اسرا كه من گفتم كيست اين؟ جبرئيل گفت پدر تو ابراهيم پس معلوم شد كه لفظ آب اطلاق كرده مى‌شود بر جد و اگر چه جد اعلى باشد يكى از دو امر اينست.

و امر دوم آنكه اطلاق ميكنند لفظ اسم را بر كنيت و صفت و فصحا استعمال كرده‌اند اين را و داير است باين السنه ايشان، و ورود يافته در احاديث تا غايتى كه ذكر كرده‌اند آن را بخارى و مسلم مرفوع به سهل ساعدى كه أمير المؤمنين (ع) فرمود كه پيغمبر ٦ نام نهاد ويرا به أبو تراب، و نبود مر او را اسمى كه احب و دوستر باشد بسوى او از او پس اطلاق لفظ اسم بر كنيت جايز بوده و مثل اين قول متنبى شاعر است‌