روى طوع و رغبت بفضل ايشان دوستان و دشمنان ايشان، دستهاى جود و فضل ايشان همه‌شان قلادهاى محكم است در گردنهاى همت ايشان، ميشناسند خلايق راههاى بلند و درست را و ايشان راه مينمايند و دلالت ميكنند مردمان را بر راههاى راست؛ و ايشان اهل معالى و معانى‌اند و ايشان اهل عطايا و ايادى‌اند، نام كرده‌اند در حلم قيس و پسر قيس را و اگر گويند پس كيست قيس كه صاحب حلم و ايادى باشد نسبت بايشان و اين مذهبى است كه در شعر جاريست، و كجا است وجه مناسبت بلندى را با پستى، مر ايشان را دستهاى جود و كرم است كه مجبول‌اند در بخشش و جوانمردى و ايشان را افعال و اعمالى است كه مطبوع‌اند بر صواب و سداد و نيكوئى، و ايشان از غير آنانند كه در ايشان شك و ريب و خلف و خلافى باشد، هر گاه كه انصاف دهى ايشان سادات و بهترين بندگان‌اند، مولاى من دعوت صاحب ولا و دوستيم، بسوى شما است نسبت من و بشما است ندا و صداى من، پيش ميفرستد دوستى شما ذخيره و گنج را كه باز گردد بأو در روز بازگشت، جارى و روان است بمديح مجد و بزرگى شما زبان من پس بامداد ميكند دوستى من در باب شما و عادت من، پس در باره شما است رغبت و ميل من و بر هواى شماست نگاه داشت و محافظت، و حب و دوستى شماست اعتقاد من، هر گاه كه محض دوستى ورزند مردمان قومى را محض دوستى ميورزم من شما را و اگر چه مغضوب دارند دوستى مرا، و چگونه بگردد از قصد زبان من و حال آنكه دل من بوى خوش دهنده است كه بهواى تو پاينده است، و از اينجا است كه حكما گفته‌اند كه زبان مرد از خادمان دل او است، و بدرستى كه من پيش فرستادم زاد و توشه را از جهت سير كردن من بسوى آخرت و خوب زاد و توشه‌ايست زاد توشه من، پس شمائيد ساز من اگر راست شود زمان و شمائيد اگر عارى سازد خطب و كار درستى مرا، يعنى بشما است طريق نجات‌

در ذكر امام دهم ابى الحسن على بن محمد بن على بن موسى بن جعفر بن محمد بن على بن الحسين بن على بن ابى طالب صلوات اللَّه عليهم اجمعين‌

ايراد فرمود كمال الدين بن طلحه رحمه اللَّه در باب دهم از كتاب خود ذكر ابى الحسن على بن محمد بن على الرضا (ع) و گفته ولادت با سعادتش در رجب بوده در سال دويست و چهاردهم از هجرت‌