کشف الغمة ت و شرح زواره‌ای - اربلی، علی بن عیسی - الصفحة ١٤٨ - ذكر طرف من كلام الامام(ع)

آنچه مراد و مطلوب بود از امام قسط و عدلست كه چون سخن گويد راست گويد و چون حكم كند بعدل كند و چون وعده نمايد وفا كند، بدرستى كه حق سبحانه و تعالى نه حرام گردانيده لباس و مأكل را و اين آيت را خواند كه‌ قُلْ مَنْ حَرَّمَ زِينَةَ اللَّهِ الَّتِي أَخْرَجَ لِعِبادِهِ وَ الطَّيِّباتِ مِنَ الرِّزْقِ‌ در تذكره ابن حمدون آورده كه على بن موسى بن جعفر (ع) فرموده كه: هر كه راضى شود از خداى تعالى باندكى از رزق راضى شود او از او باندكى از عمل و ديگر فرمود كه: برطرف نميكند مرد گردش بد را با شكستن صفقه و معدوم نميگرداند تعجيل عقوبت را باستعمال بغى و فرمود كه: مردم بر دو نوع‌اند رسنده آنچه بايد كه اكتفا بآن نكند و طلب كرده آنچه خواهد كه دنيا بدو نياورده.

زيد بن موسى بن جعفر بيرون رفت و خروج نمود در بصره و دعوت كرد مرد مرا بخود و سوخت خانهاى مردم را و افساد كرد بعد از آن ظفر يافتند بوى و او را گرفته پيش مأمون بردند، زيد گويد:

كه چون مرا بردند نزد او نظر كرد بسوى من و گفت: به بريد او را بخدمت برادرش على بن موسى الرضا (ع) آن حضرت ساعتى مرا نزد خود ايستاده گذاشت و ملتفت نشد بعد از آن فرمود كه: اى زيد بر تو رسوائى باد تو مگر قائل برسول نيستى كه خون ريختى و ترسانيدى مردم را و گرفتى مال را بى‌حليتى شايد كه فريفته كرده باشد ترا سخن احمقان اهل كوفه كه پيغمبر ٦ فرموده كه، فاطمه (ع) احصان فرمود فرج خود را پس حق سبحانه و تعالى حرام كرد او را و ذريت او را بر آتش، اين در شأن آن كس است كه از شكم او بيرون آمده و بس كه آن حسن و حسين است، بخدا كه آزادى از دوزخ‌