کشف الغمة ت و شرح زواره‌ای - اربلی، علی بن عیسی - الصفحة ١٢٢ - در ذكر وفات امام رضا على بن موسى(ع) و سبب آن و بعضى از اخبار كه در اين باب وارد است

عجيبه و مقاصد غريبه آن مر اغراض صواب را رسنده است، و هر چه مشتمل باشد بر او كتاب يا اكثار كند او را نكت و عيون پسنده است و از او جمله‌ايست از اصول دين كه منحدر مى‌گردد بند بر او لثام شك از وجه يقين، و هدايت كرده بآن بسوى حق المبين.

و گويد ابو الصلت الهروى كه: حديث كرد مرا على بن موسى الرضا و بخدا كه رضا بود همچنان كه تسميه يافته بود بآن، از پدر خود روايت كرده همچنين تا على بن ابى طالب (ع) كه رسول اللَّه ٦ فرمود كه: ايمان قول است و عمل، پس چون بيرون آمديم از خدمت آن حضرت أحمد بن محمد ابن حنبل گفت: اين چه اسناد است؟ گفت مر او را پدر من كه: اين سعوط بينى مجنونان است كه هر گاه در بينى مجنونى چكانند بهوش آيد.

و روايتست از عياش مولى امام رضا (ع) كه من شنيدم از آن حضرت كه ميفرمود كه هر كه:

بشنود بانك صبح را و بگويد كه‌

«اللهم انى اسألك باقبال نهارك و ادبار ليلك و حضور صلواتك و اصوات دعائك ان تتوب على»

و مثل اين بگويد هر گاه كه بانگ شام بشنود، بعد از آن بميرد در آن شب يا در آن روز او تائب مرده باشد.

و آن حضرت از آباى كرام خود روايت كند كه پيغمبر ٦ فرمود كه: من چهار كس را شافعم در روز قيامت: گرامى‌كننده ذريت من بعد از من، و برآرنده حاجتهاى ايشان از براى ايشان، و سعى‌كننده‌