کشف الغمة ت و شرح زواره‌ای - اربلی، علی بن عیسی - الصفحة ١١٢ - در ذكر وفات امام رضا على بن موسى(ع) و سبب آن و بعضى از اخبار كه در اين باب وارد است

كه سيد رضى الدين على بن طاوس رحمه اللَّه موافقت ننموده بر آنكه مأمون عليه اللعنه آن حضرت را زهر داده و اين اعتقاد نداشت، و سيد مطالعه بسيار فرموده بود و تحقيق و تفتيش بلا حد ميكرد بر مثل اين، و آنچه ظاهر ميشد از مأمون از مهربانى و شفقت نسبت بآن حضرت و ميل او بسوى وى و اختيار كردن او او را از غير اهل و اولاد خود را مؤيد قول سيد است و مقرر آن.

و شيخ مفيد رحمه اللَّه ذكر كرد چيزى چند كه نقد دل من قبول نميكند آن را، و شايد وهمى باشد، و چگونه امام (ع) عيب كند پسران سهل را نزد مأمون و تقبيح ذكر ايشان نمايد، و نبود كه اشتغال نموده باشد بامر دين و آخرت خود و مشغولى بحق در مثل اين، و بر رأى شيخ مفيد رحمه اللَّه دولت مذكوره از اصل فاسد است و بر غير قاعده مرضيه است، پس اهتمام آن حضرت بوقيعه كه در باب ايشان فرموده تا اغراء ايشان باشد بتغيير رأى خليفه بر او در اوست آنچه در اوست از ناخوشى.

باز نصيحت كردن آن حضرت مأمون را و اشارت او بر او بچيزى كه فايده دهد در دين او سبب قتل او نمى‌گردد و موجب آن نميشود كه او مرتكب اين چنين امرى عظيم شود، و كافى است در امرى كه او را منع كند از دخول بر او يا بازدارد او را از وعظ و نصيحت او، باز معلوم نكرده‌ام و ندانسته كه چون سوزن را بنشانند در انگور آن مسموم و زهرناك گردد، و شاهد نيست باين قياس طبى و اللَّه تعالى أعلم بحال الجميع.

و ديگر مؤلف ميفرمايد كه: من ديدم در كتابى كه معروفست بكتاب النديم كه حاضر نبود مرا