إيضاح الكفاية - فاضل لنكرانى، محمد - الصفحة ٢٧١ - صحيحه دوم زراره

را اعاده نمائى.

تذكّر: يكى از مشكلات روايت مذكور كه مصنّف، متعرّض آن نشده‌اند لكن در فقه، بحثش را كرده و توجيهاتى درباره آن نموده‌اند اين است كه:

طبق بعضى‌ [١] از فقرات همين روايت در مواردى كه تمام نماز با استصحاب طهارت خوانده شده باشد، و بعد از نماز كشف خلاف شده، اعاده نماز لازم نيست امّا در فقره محلّ بحث كه مقدارى از نماز- مثلا دو ركعت- با استصحاب طهارت، واقع شده و در اثناء نماز، توجّه به نجاست لباس پيدا شده، امام (ع) طبق روايت زراره فرموده‌اند بايد نماز اعاده شود.

به‌عبارت ديگر اگر شما دو ركعت نماز را با استصحاب طهارت خوانديد و در اثناء نماز، متوجّه شديد كه نجاستى در لباستان هست، بايد نماز را بشكنيد و اعاده نمائيد امّا اگر تمام نماز را با استصحاب طهارت خوانديد، و بعد از نماز متوجّه شديد كه تمام نماز را با لباس نجس خوانده‌ايد، اعاده، لازم نيست- حكم اثناء نماز شديدتر از حكم بعد از نماز است-

ب- «و ان لم تشك ثم رأيته رطبا قطعت الصّلاة ...».

اگر قبل از نماز يقين به طهارت داشتى، و شكّى مطرح نبوده- و استصحاب طهارت نكردى- لكن وسط نماز نجاستى در لباس خود ديدى كه خشك نشده و مرطوب بود، در اين صورت، نماز را قطع كن و لباس را تطهير نما و از همان‌جا كه نماز را قطع نمودى، ادامه بده‌ [٢] چون ممكن است آن نجاست در اثناء نماز بر لباس‌

[١]فقره سوّم روايت.

[٢]البتّه روايت را بايد به موردى حمل كنيم كه غسل ثوب در وسط نماز، منافاتى با خصوصيّات معتبر در نماز نداشته باشد، مثلا شستن لباس، مستلزم فعل كثير، استدبار قبله و از بين رفتن موالات نباشد.