إيضاح الكفاية - فاضل لنكرانى، محمد - الصفحة ١٣٣ - شرط جريان«احتياط» چيست

سواه لما ينافي قصد الامتثال، و إن كان لاغيا في كيفيّة امتثاله، فافهم(١).

(١)- توهّم‌ [١]: در مواردى كه رعايت احتياط، مستلزم تكرار عمل باشد [٢] تقريبا سه ايراد نقل شده.

١رعايت احتياط، مستلزم اخلال به قصد وجه است زيرا كسى كه هم نماز جمعه و هم نماز ظهر را مى‌خواند او نمى‌داند كه كداميك از اين دو واجب است مصنّف جوابى بيان كردند كه مربوط به منع صغرا بود يعنى نپذيرفتند كه احتياط، مانع قصد وجه مى‌شود زيرا كسى كه نماز ظهر و جمعه را اتيان مى‌نمايد، مى‌گويد نماز جمعه و نماز ظهر را مى‌خوانم به خاطر اينكه يكى از اين دو مسلّما واجب است «اصلّى صلاتين لوجوب احداهما يا اصلّى صلاتين احداهما متّصفة بالوجوب».

خلاصه: قصد وجه اگر معتبر هم باشد رعايت آن مانعى ندارد.

٢رعايت احتياط با مسئله رعايت تميز در عبادات، منافات دارد زيرا كسى كه هم نماز ظهر و هم نماز جمعه را مى‌خواند او نمى‌تواند مأمور به را از غير مأمور به مشخّص نمايد درحالى‌كه قدرت بر رعايت تميز دارد. مصنّف فرمودند كبراى قضيّه ممنوع است يعنى ما هم قبول داريم كه در اين فرض، انسان نمى‌تواند تميز را رعايت كند امّا كدام دليل شرعى دلالت بر رعايت تميز مى‌كند؟ در اخبار دليلى نداريم كه ثابت نمايد رعايت تميز در عبادات لازم است.

٣رعايت احتياط، سبب استهزاء مولا است- (او توهّم كون التكرار)- آيا فردى كه مى‌تواند جهت قبله را جستجو كند امّا مى‌گويد من احتياط مى‌كنم و به چهار

[١]مصنّف اين توهّم و اشكال را در مبحث قطع مطرح نمودند و مفصّلا به آن پاسخ دادند اينك ما قسمتى از آن را بيان مى‌كنيم و در نتيجه، عبارت متن كتاب هم روشن خواهد شد و نيز، ر. ك ايضاح الكفاية ٤/ ١٤٨.

[٢]در تعبّديات نه توصّليات.