إيضاح الكفاية - فاضل لنكرانى، محمد - الصفحة ١٢٢ - بعضى براى اثبات وجوب بقيه عمل به سه روايت تمسك نمودهاند

را صيغه نهى مى‌دانند.

اشكال: «لا يترك» جمله خبريّه است و ظهور در وجوب دارد و ظهور «ماى» موصوله را تخصيص مى‌زند بنابراين، روايت، مخصوص باب واجبات است و دلالت بر لزوم اتيان بقيّه عمل مى‌كند و ارتباطى به باب مستحبّات ندارد.

جواب: مصنّف مى‌فرمايند اگر ما بپذيريم‌ [١] كه «لا يترك»- جمله خبريّه- ظهور در وجوب دارد امّا قبول نمى‌كنيم كه ظهور جمله «لا يترك» بتواند ظهور موصول را تخصيص بزند زيرا ظهور موصول در عموم‌ [٢] قوى‌تر [٣] از ظهور «لا يترك» [٤] است.

و ممكن است بگوئيم كه ظهور موصول در عموم، قرينه مى‌شود كه مراد از «لا يترك»، كراهت يا مطلق مرجوحيّت ترك- بقيّه عمل- است و دلالت بر حرمت ترك بقيّه عمل و لزوم اتيان باقى نمى‌كند.

خلاصه: اگرچه در موارد ديگر بپذيريم كه جمله خبريّه ظهور در وجوب دارد امّا در ما نحن فيه كه ظهور «ماى» موصوله، معارض با «لا يترك» است مى‌گوئيم جمله خبريّه- لا يترك- در لزوم، ظهور ندارد زيرا ظهور موصول قوى‌تر از ظهور «لا يترك» است.

سؤال: آيا «لا يترك» مى‌تواند صيغه نهى باشد، و اگر صيغه نهى بود ديگر اشكال مصنّف وارد نيست؟

[١]مصنّف اين مطلب را مى‌پذيرد.

[٢]واجبات و مستحبّات.

[٣]... انّ ظهور الموصول في العموم لكونه بالوضع اقوى من ظهور «لا يترك» في الوجوب لكونه بالاطلاق- منتهى الدّراية ٦/ ٣٥١.

[٤]در وجوب.