إيضاح الكفاية - فاضل لنكرانى، محمد - الصفحة ٢٦٧ - صحيحه دوم زراره

اصابت نجاست پيدا كرده‌ام، معنايش اين است كه قبل الاصابة لباسم طاهر بوده است ولى اكنون مظنّه پيدا كرده‌ام كه نجاستى به لباسم اصابت نموده، و امام (ع) به او فرمودند:

«لانّك كنت على يقين ...»، تو يقين به طهارت داشتى و سپس در طهارت شك نمودى و نبايد يقين را به‌وسيله شك نقض كنى و اين مطلب كاملا منطبق با مدّعاى ما و حجّيّت استصحاب است.

امّا اگر روايت، ناظر به قاعده يقين باشد، امام (ع) فرموده‌اند «لانّك كنت على يقين ...» تو يقين به طهارت داشتى.

سؤال: چه زمانى زراره يقين به طهارت داشته است؟

جواب: زراره دنباله «فان ظننته ...» جمله ديگرى را هم بيان كرده است كه:

«فنظرت فلم أر شيئا»، من دقّت كردم ولى چيزى در لباسم نيافتم، يعنى بعد از ظنّ به اصابت، تفحّص نمودم و نجاستى در لباسم نيافتم و يقين به طهارت پيدا كردم- يقين مذكور بعد از ظنّ به اصابت و تفحّص، حاصل شده است-

سؤال: زراره چه زمانى در طهارت شك نموده است؟

جواب: در كلام زراره در اين زمينه چيزى وجود ندارد و ما بايد خودمان جمله‌اى به آن اضافه كنيم و بگوئيم وقتى زراره گفته است «فنظرت فلم أر شيئا» معنايش اين است كه او يقين به طهارت پيدا كرده است و بعد هم شكّى در همان متعلّق يقين برايش پيدا شده- شك كرده است كه آيا يقين به طهارتش درست بوده است يا نه- و امام (ع) در جواب سؤال او فرموده‌اند:

«تغسله و لا تعيد الصّلاة قلت لم ذلك قال لانّك كنت على يقين من ...» طبق بيان اخير، سؤال سوّم زراره و جواب امام (ع) ارتباطى به استصحاب ندارد بلكه ناظر به‌