إيضاح الكفاية - فاضل لنكرانى، محمد - الصفحة ٢٦٨ - صحيحه دوم زراره

قلت: فإنّي قد علمت أنّه قد أصابه، و لم أدر أين هو، فأغسله؟ قال: تغسل من ثوبك النّاحية الّتي ترى أنّه قد أصابها، حتّى تكون على يقين من طهارتك (١)

قاعده يقين است.

سؤال: كداميك از دو احتمال مذكور، ترجيح دارد و ظاهر روايت چيست؟

جواب: اگر بخواهيم روايت را به قاعده يقين حمل كنيم بايد دو خلاف ظاهر مرتكب شويم:

الف- بايد از جمله «فنظرت فلم أر شيئا» استفاده كنيم كه زراره بعد از تفحّص و دقّت، يقين به طهارت پيدا كرده است درحالى‌كه جمله مذكور دلالتى بر يقين به طهارت ندارد.

ب- در كلام زراره، بعد از جمله «فنظرت ...» اصلا مسئله شك، مطرح نشده است كه ما بگوئيم زراره در يقين قبلى خود، شك نموده و روايت ناظر به قاعده يقين است.

امّا اگر روايت را بر استصحاب، حمل نمائيم مطلب واضح است و ظاهر روايت هم، همين است چون در سؤال زراره يقين و شك مطرح بوده- به‌نحوى‌كه بيان كرديم- و امام (ع) هم فرموده‌اند: «لأنّك كنت على يقين ... ابدا».

(١)- سؤال چهارم: زراره: من يقين پيدا كردم كه نجاستى به لباسم اصابت نموده است و لكن موضع اصابت را پيدا نكرده‌ام كه آن را تطهير نمايم- به‌صورت شبهه محصوره، مى‌دانم نجاست بر لباسم اصابت نموده است- حكم مسئله چيست؟

امام «عليه السّلام»: تمام آن قسمت و آن ناحيه از لباس را بايد تطهير كنى يعنى اگر مى‌دانى كه نجاست به سمت چپ لباس، اصابت نموده بايد تمام قسمت چپ را تطهير كنى و يا مثلا اگر مى‌دانى آن نجاست به سمت راست لباس، اصابت‌