ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٣٣١ - ضمانت دريافتكننده زكات، و زكات نقدين و مستحق زكات

خود را به شخصى داده كه او را دست تنگ مى‌پنداشته، ولى بعدا او را توانگر يافته است؟

امام فرمود: آنچه به رسم زكات به او داده ذمّه‌اش را برى نميسازد.

١٦١٧- و محمّد بن مسلم روايت كرده است كه از آن امام ٧ در باره كسى سؤال كرده است كه زكات مال خود را فرستاده است تا تقسيم شود، ولى در اين ميان تلف شده است. در اين صورت آيا ضمانت آن تا مرحله تقسيم شدن بر عهده او خواهد بود؟ امام فرمود: در صورتى كه موردى براى پرداختن زكات يافته است، و آن را نپرداخته و به جاى ديگر فرستاده است، ضامن است، ولى اگر كسى را نيافته است كه به او بپردازد، و به اين جهت آن را براى اهل و مستحقّينش فرستاده است ضامن نيست، زيرا در اين صورت مال از دست او بيرون بوده است.

و همچنين شخص وصىّ كه به او وصيّت كنند كه مالى را به كسى بدهد، هر گاه شخص مورد وصيّت را بيابد و در دادن مال تعلّل كند تا تلف شود ضامن است، ولى اگر او را نيابد ضامن نيست.

١٦١٨- و ابو بصير از امام ابو جعفر ٧ روايت كرده است، كه فرمود: هر گاه شخص زكات را از مال خود جدا كند، و آنگاه آن را به نام قومى نامگذارى‌