ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٦٥ - باب در بيان نماز جماعت و فضيلت آن

١١٨٨- ابو بصير از امام باقر يا امام صادق عليهما السّلام روايت كرده كه آن حضرت فرمود: دعائى را كه پشت سر امام بعنوان مأموم ميخوانى چنان مكن كه بگوش امام برسانى.

شرح: «يعنى سزاوار آن است كه امام آنچه ميخواند بگوش مأمومين رساند.

نه مأمومين آنچه كه اذكار و ادعيه مى‌خوانند، بگوش امام برسانند».

١١٨٩- از أبى بكر بن أبى سمّال روايت كرده‌اند كه گفت: من پشت سر امام صادق ٧ نماز صبح ميگزاردم، هنگامى كه آن حضرت از قراءت ركعت دوم فراغت يافت به آواز بلند همچنان كه قراءت ميخواند اين دعا را خواند: «اللّهم اغفر لنا و ارحمنا و عافنا و اعف عنّا في الدّنيا و الآخرة إنّك على كل شى‌ء قدير» (يعنى:

بار خدايا، ما را بيامرز و از گناهانمان درگذر و بر ما رحمت فرما و ما را عافيت عطا فرما و گناهانمان را در دنيا و آخرت عفو فرما كه همانا تو بر هر چيز توانايى).

١١٩٠- حفص بن بخترى از امام صادق ٧ روايت كرده است كه فرمود: شايسته است كه امام پس از نماز همچنان در جاى خود بنشيند تا مأمومين و آنان كه دير رسيده‌اند نماز خود را تمام كنند، و نيز امام را شايسته آنست كه تشهّد را به مأمومين بشنواند، و مأمومين هيچ چيز از آنچه ميخوانند- يعنى شهادتين- بگوش امام‌