ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٢٥٦ - باب(در بيان چگونگى نماز گرفتن خورشيد و ماه و زلزله و بادهاى مهلك و تاريكيهاى سخت و هولناك و علت آنها)

نشانه از نشانه‌هاى خداوند متعال است، كه بتقدير او حركت مى‌كنند و فرمانبردار و مطيع امر خداى متعالند، و بسبب مردن و زندگى يا زنده شدن كسى منكسف نمى‌شوند و نميگيرند، پس هر گاه يكى از آن دو (خورشيد و ماه) گرفت، در اين صورت وقت را از دست ندهيد و براى خواندن نماز در رفتن بمساجد خود پيش دستى كنيد.

توضيح «حديث فوق بخشى از خبر قريب بصحيح يا صحيحى است منقول از امام كاظم ٧ كه فرمود: مقارن زمانى كه ابراهيم فرزند رسول خدا ٦ وفات يافت كسوفى واقع شد، و مردم پنداشتند كه آفتاب بسبب وفات فرزند پيامبر ٦ گرفته است، پس آن حضرت (براى رفع اين توهم خرافى و بيدار ساختن مردم) بمنبر رفته و پس از حمد و ثناى الهى فرمود: اى مردم خورشيد و ماه دو آيت از آيات الهى است- تا آخر حديث و پس از اتمام سخنان خود آن حضرت از منبر فرود آمده و نماز كسوف را بجماعت بجا آورد).

١٥٠٨- در زمان امير المؤمنين ٧ كسوفى واقع شد، و آن حضرت با اصحاب خود نماز كرد و نماز را چندان طولانى ساخت كه مأمومين به يك ديگر مى‌نگريستند و ميديدند كه پايشان از عرق مرطوب شده است. يا هر كس به ديگرى كه مى‌نگريست متعجّب مى‌شد كه پايش از عرق خيس شده يا زمين را مرطوب ساخته است.

١٥٠٩- عبد الرحمن بن أبى عبد اللَّه از امام صادق ٧ سؤال كرد در باره بادهاى سهمگين و تاريكيهاى مخوف كه در آسمان پديد مى‌آيد و نيز كسوفى كه واقع مى‌شود نمازشان چگونه است؟ آن حضرت فرمود: نماز هر دو يكسان است (ظاهرا از حيث كيفيت وجوب).