ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٣٩٧ - (باب اقسام روزه)

ميهمان جز با اذن ميزبانش، روزه تطوّع نميگيرد. و رسول خدا ٦ فرمود:

كسى كه بر قومى وارد شود، مى‌بايد جز با اذن ايشان روزه تطوّع نگيرد.

و امّا روزه تأديب از اين قرار است كه كودك چون به دوران مراهقه يعنى سالهاى نوجوانى و نزديك به بلوغ رسيد، او را به عنوان تأديب به روزه گرفتن و اميدوارند، و اين روزه واجب نيست. و همچنين كسى كه از اول روز به علتى افطار كند، و پس از آن علت افطارش برطرف شود، در بقيه ساعات روز مأمور به امساك تأديبى است، و اين نيز واجب نيست. و همچنين مسافر چون از اوّل روز چيزى بخورد و پس از آن به خانه و خانواده‌اش وارد شود، مأمور است كه بقيّه ساعات روزش را به عنوان تأديب امساك كند، و اين نيز واجب نيست.

و اما در مورد روزه اباحه پس كسى كه از روى فراموشى چيزى بخورد يا بياشامد، يا بدون تعمّد استفراغ كند، خداى عزّ و جلّ آن را براى او مباح ساخته، و آن را بجاى روزه‌اش، پذيرفته، و مجزاى و كافى قرار داده است.

و اما روزه سفر و مرض، پس عامّه در باره آن اختلاف كرده‌اند، چنان كه گروهى گفتند: شخص در آن حال روزه ميگيرد، و گروهى گفتند: روزه نمى‌گيرد، و