ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٤٦٠ - (باب روزه يوم الشك)

را افطار كنم، براى من خوشايندتر از آن است كه روزى از ماه شعبان را روزه بدارم، چنان كه آن را بر ماه رمضان بيفزايم.

١٩٢٤- و بشير نبّال از امام صادق ٧ در باره يوم الشّكّ سؤال كرد، و آن امام ٧ فرمود: آن روز را- به نيّت استحباب- روزه بدار، پس اگر معلوم شد كه آن روز از شعبان بوده است، روزه‌اى مستحبّى بجا آورده‌اى، و اگر از ماه رمضان بوده است، پس به روزه روزى از آن ماه توفيق يافته‌اى.

١٩٢٥- و عبد الكريم بن عمرو به آن امام معروض داشت كه: من- فدايت شوم- بر خود فرض كرده‌ام كه تا قيام قائم ٧ روزه بدارم، در اين صورت وظيفه من چيست؟ امام فرمود: در سفر، و در عيدين، و [در] ايّام تشريق، و آن روز كه در مورد آن شكّ مى‌كنند، روزه مگير.

و كسى كه در شهرى زندگى كند، كه قدرت جائرى در آن شهر باشد، مى‌بايد در روزه گرفتن و افطار كردن با او هماهنگى كند، زيرا مخالفت با او دخول در نهى خداى عزّ و جلّ است، آنجا كه فرمود: «و خود را بدست خويش به مهلكه ميفكنيد».

١٩٢٦- و از عيسى بن ابى منصور روايت شده است كه گفت: من در آن‌