ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٥٤٠ - (باب اعتكاف)

باشد، روزه‌اى در نامه عملش منظور نمى‌شود، و در صورتى كه صلوات بر پيامبر ٦ را ترك كند نمازى براى او محسوب نمى‌گردد. و خداى عزّ و جلّ زكات را بر نماز مقدّم داشته، و فرموده است: «قَدْ أَفْلَحَ مَنْ تَزَكَّى. وَ ذَكَرَ اسْمَ رَبِّهِ فَصَلَّى‌»- يعنى كسى در حقيقت رستگار شد كه زكات بپرداخت و نام خداى را خود ياد كرد، و آنگاه نماز بجا آورد.

(باب اعتكاف)

٢٠٨٦- حلبى از امام صادق ٧ روايت كرده است كه فرمود:

اعتكاف جز با روزه داشتن در مسجد جامع تحقّق نمى‌پذيرد.

٢٠٨٧- امام ٧ فرمود: و رسول خدا ٦ چون ده روزه اواخر ماه فرا مى‌رسيد در مسجد اعتكاف مى‌كرد، و خيمه‌اى مؤمنين براى او بپا مى‌كردند، و كمر بر عبادت همى بست، و بستر خود را در مى‌نورديد، و بعضى گفتند: و از زنان كناره مى‌گرفت، پس امام صادق ٧ فرمود: امّا كناره گرفتن از زنان، پس چنين نبود. و حضرتش ايشان را از مكالمه و خدمت و همنشينى خود باز نمى‌داشت.

مصنّف اين كتاب رحمه اللَّه گفت: معنى قول امام ٧ «امّا كناره‌