ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ١١٤ - باب(در بيان نماز سفر)

دارد، يعنى اگر كسى مثلا چهار فرسخ برود و از راهى كمتر از چهار فرسخ به منزل باز گردد و جملگى در يك بياض يوم تمام صورت گيرد بايد مسافر محسوب شود، ولى چنين نيست، و اخبار هشت يا چهار فرسخ ملفّقا مقيّد به بياض يوم است، و بيشتر، و اساسا حكم قصر مسافر براى رفع حرج از اوست، چنان كه خبر علل فضل بن شاذان نصّ در آن است و مسافرت كمتر از بياض يوم حرج ايجاد نمى‌كند تا مشمول اين تخفيف شود، و برقم ١٣٠٤ خبرى از زكريّا بن آدم اشعرى از حضرت رضا ٧ خواهد آمد كه ميفرمايد: «التقصير في مسيرة يوم و ليلة» (تقصير در مسافت رفتن يك روز و يك شب خواهد بود) كه البته مراد يك روز يا يك شب است، و العلم عند اللَّه و ناگفته نماند كه بخش مهمّى از مسائل قصر و اتمام اختلافى است، پس صحيح آنست كه شخصى كه قدرت اجتهاد ندارد به اعلم زمان خود رجوع كرده و دستور او را در هر مورد بكار بندد».

و هر گاه سفر شخص هشت فرسخ باشد تقصير (در نماز و روزه) بر او واجب است. و هر گاه سفرش چهار فرسخ راه باشد و بخواهد در همان روز باز گردد (اگر چه بنا بعواملى خارج از اراده او نتواند باز گردد) باز هم تقصير بر او واجب مى‌شود، و اگر سفر شخص چهار فرسخ راه باشد و قصد بازگشت در آن روز نداشته باشد (كه مجموع مسافت رفت و برگشت او هشت فرسخ گردد) در اين صورت مختار است چنانچه بخواهد نماز را تمام ميكند و اگر نخواهد نماز را قصر يا كوتاه مى‌كند.

شرح: « (ظاهرا مراد اينست كه او اختيار دارد كه بماند و نماز را تمام بخواند و يا باز گردد كه در اين صورت نماز را كوتاه بجا مى‌آورد)».

١٢٦٩- معاوية بن وهب از امام صادق ٧ روايت كرده است كه فرمود: هر گاه در سفر بشهرى وارد شوى و خواسته باشى ده روز در آنجا بمانى در