ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٦٤ - باب در بيان نماز جماعت و فضيلت آن

امام سجدتين را بجا آورد. و برخيزد و احتياط آنست كه تكبيرة الاحرام را تجديد كند و اين ركعت كه شروع كرده ركعت اوّل او محسوب است، و اگر در حال سجده امام را درك كرد او نيز حكمش مانند حكم كسى است كه بعد از سر برداشتن امام از ركوع او را درك كرده است».

١١٨٦- امام صادق ٧ فرمود: هر گاه با اهل تسنّن نماز كنى از قراءت كافى است چنان بخوانى كه در دل خود با خويشتن صحبت ميكنى. يعنى در كمال آهستگى.

و كسى كه پشت سر مخالف شيعيان يا اهل سنّت نماز ميكند، و امام سوره سجده را ميخواند و بسجده نمى‌رود مأموم خود در اثناى نماز، با سر به نيّت سجده ايماء ميكند.

و وقتى امام مى‌گويد: «سمع اللَّه لمن حمده» كسانى كه پشت سر او هستند ميگويند: «الحمد للَّه ربّ العالمين» و صداى خود را پائين مى‌آورند (شايد بجهت تقيّه و شايد بدليل اينكه مطلوبست مأمومين همه ذكرها را آهسته بگويند) و اگر با مخالفان شيعه يا با اهل سنّت نماز ميكرد، بگويد «ربّنا لك الحمد».

١١٨٧- رسول خدا ٦ فرمود: هر كس امامت جمعى كند و خويشتن را به دعا مختصّ سازد و دعا براى خود كند و براى مأمومين نكند، در حق آنان خيانت ورزيده است.

شرح: «اين خبر دلالت دارد بر اينكه امام بايد ادعيّه را بصيغه جمع بخواند و به انفراد دعا نكند».