ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٦٢ - باب در بيان نماز جماعت و فضيلت آن

١١٨٠- حلبى از آن حضرت سؤال كرد: آيا مرد مى‌تواند براى زنان امامت كند؟ آن حضرت فرمود: بلى، و اگر پسرانى با زنان باشند، آنان را در صف پيش از زنان نگه داريد (كه زنان پشت پسران باشند) هر چند غلام بچّه و بنده باشند.

١١٨١- داود بن حصين از آن حضرت (امام صادق ٧) روايت كرده است كه فرمود: حاضر، براى مسافر امامت نميكند و مسافر نيز امامت حاضر نميكند (يعنى مكروه است)، و اگر شخصى بموردى از اين قبيل برخورد كند و مسافر، امامت گروهى غير مسافر كند، هنگامى كه دو ركعت نماز تمام شود او سلام ميدهد، آنگاه دست يكى از مأمومين را گرفته و او را پيش مياندازد و وى امامت ايشان مى‌كند، و هر گاه مسافر پشت سر گروهى كه غير مسافر و در حضر هستند نماز كند، در اين صورت پس از دو ركعت خواندن، نماز را تمام ميكند و سلام ميدهد.

١١٨٢- و روايت كرده‌اند از آن حضرت كه فرمود: اگر شخص بر جان خود بيمناك باشد بخاطر كسى كه با او نماز ميگزارد (چون اهل تسنّن در سفر چهار ركعت را بهتر ميدانند و اگر كسى در نماز جماعت با آنان دو ركعت گزارد آن را دليل رفض او بحساب مى‌آوردند) در اين صورت دو ركعت اوّل را بقصد نماز واجب بجا مى‌آورد و آن دو ركعت دوّم را قصد نماز مستحبى ميكند.

شرح: «مراد حال تقيّه است چون اهل سنّت قصر نماز را بر مسافر واجب نمى‌دانند و اگر كسى در مسافرت نماز را شكسته بخواند علامت تشيّع او دانند».

١١٨٣- و نيز از آن حضرت (امام صادق ٧) روايت كرده‌اند كه‌