ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٤٩٣ - (باب قضاى روزه ماه رمضان)

نيست و اگر بعد از زوال افطار كند، كفّاره‌اى برابر با كفّاره افطار در روز رمضان به او تعلق مى‌گيرد.

٢٠٠١- و سماعه از ابو بصير روايت كرده است، كه گفت: از امام صادق ٧ در باره زنى سؤال كردم كه روزه قضاى ماه رمضان را بجا مى‌آورد، ولى شوهرش او را مجبور به افطار مى‌كند، امام فرمود: سزاوار نيست كه بعد از زوال شمس او را اكراه كند.

٢٠٠٢- و سماعه از آن امام در باره قول او كه: روزه‌دار تا زوال شمس داراى اختيار است سؤال كرد، فرمود: اين، در باره روزه واجب است، و امّا در مورد روزه مستحبّ، مى‌تواند در هر ساعتى كه بخواهد تا غروب خورشيد، افطار كند.

٢٠٠٣- و ابن فضّال از صالح بن عبد اللَّه خثعمى روايت كرده است كه گفت: از امام صادق ٧ در باره مردى سؤال كردم كه نيّت روزه مى‌كند، پس برادرش كه هم مسلك و هم مذهب او است با او ديدار مى‌كند، و از او مى‌خواهد كه افطار كند. آيا جايز است كه افطار كند؟ فرمود: اگر روزه‌اش به قصد تطوّع بوده همان مقدار برايش كفايت مى‌كند و به حسابش محسوب مى‌شود، و اگر قضاى روزه واجبى‌