ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٨٨ - باب وجوب نماز جمعه و فضيلت آن و نيز چگونگى خطبه و نماز جمعه

و اينكه نماز ظهر را بلند بخوانند بر سبيل رخصت است و عمل به آن جايز است ولى اصل اينست كه وقتى خطبه ميخوانند جهر مى‌كنند در غير اين صورت بلند نمى‌خوانند، پس وقتى انسان به تنهائى نماز جمعه مى‌كند مثل نماز ظهر در ساير روزهاى هفته است كه قراءت را با صداى آرام و كوتاه ميخواند، همچنين است در مواقع سفر، كسى كه نماز جمعه را بجماعت و بدون خطبه ميخواند قراءت را بلند ميخواند هر چند آن را بر او (اهل سنّت) انكار كنند، و همچنين هنگامى كه در سفر دو ركعت و با خطبه ميخواند در آن قراءت را جهر ميكند.

١٢٣٤- فضل بن عبد الملك از امام صادق ٧ روايت كرده است كه فرمود: هر گاه شخص يك ركعت از نماز جمعه را (يا ركوع را) دريابد، نماز جمعه را دريافته است (يعنى يك ركعت ديگر را پس از سلام امام بجا مى‌آورد) و اگر در ركعت دوم به امام نرسيد نماز جمعه از او فوت شده پس بايد چهار ركعت بخواند.

١٢٣٥- حلبى از آن حضرت روايت كرده كه فرمود: هر گاه امام را پيش از آنكه به ركوع ركعت آخر رود (يا پيش از آنكه ركوع را بجا آورد) دريابى، نماز جمعه را دريافته‌اى (يا بعبارت ساده‌تر بنماز جمعه رسيده‌اى) ولى اگر امام را پس از آنكه به ركوع رفته و سر برداشته باشد دريابى، در اين صورت آن نماز را چهار ركعت ادا ميكنى بجاى نماز ظهر.