ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ١٢٢ - باب(در بيان نماز سفر)

نويسنده اين كتاب- رحمة اللَّه- گويد: منظور اينست كه شخص در اين مواضع قصد اقامت ده روز و بيشتر كند تا نماز را تمام بجا آورد و مؤيّد اين نظر روايت آتى است كه:

١٢٨٤- محمّد بن اسماعيل بن بزيع از امام رضا ٧ روايت كرده گويد: از آن حضرت پرسيدم كه شخص در مكّه و مدينه نماز را كوتاه ميكند يا تمام ميخواند؟ فرمود: مادام كه قصد ده روز ماندن نكرده نماز را كوتاه ميكند.

١٢٨٥- و نيز مؤيّد آن روايت ديگرى است كه محمّد بن خالد برقى از حمزة بن عبد اللَّه جعفرى روايت كرده گويد: وقتى از منى بازگشتم قصد داشتم كه در مكّه بمانم بنا بر اين نماز را تمام گزاردم، آنگاه خبرى از خانه‌ام بمن رسيد كه ناچار شدم بخانه‌ام برگردم و در آنجا نمانم، و نميدانستم آن چند روزى را كه خواهم ماند نماز را تمام كنم يا قصر بخوانم. و در همين زمان امام كاظم يا امام رضا عليهما السّلام در مكّه بودند، نزد ايشان رفتم و وضع خود را بعرض آن حضرت رسانيدم، در پاسخ بمن فرمود: به نماز قصر بازگرد.

شرح: «مشهور مواضع مذكور را منحصر به مسجد الحرام و مسجد النّبي ٦، و حائر حسينى ٧، و مسجد كوفه دانند و مسافر را مختار در قصر و اتمام آن، نه اين شهرها، لكن نظر مؤلّف همه شهر است».