ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٢٨٢ - (نماز ديگرى براى حاجت)

گاه واقع شده بود چون آن حضرت معصوم بود و خداوند متعال او را از خطا و نسيان نگه ميداشت) اعتراف مى‌نمود، آنچه را بخاطر داشت در سجده‌اش يكايك بر ميشمرد، و آنچه را بياد نميداشت يك جا و بطور كلّى اعتراف ميكرد آنگاه دعا ميفرمود در حالى كه زانوهاى خود را برهنه فرموده بر روى خاك مى‌نهاد.

(نماز ديگرى براى حاجت)

١٥٤٦- از يونس بن عمّار روايت كرده‌اند كه گفت: از شخصى كه مرا آزار ميداد به خدمت امام صادق ٧ شكايت كردم آن حضرت فرمود: او را نفرين كن: عرض كردم: او را نفرين كرده‌ام (ولى كارگر نيفتاده) آن حضرت فرمود:

اين طور نيست (كه هر نفرينى مستجاب شود) لكن جهت استجابت دعا مدّتى چند از گناهان بكلّى دورى كن و روزه بدار و نماز كن و صدقه بده، و چون آخر شب شد وضوئى بتمام و كمال بساز (كه همه دعاهاى مربوطه را بخوانى و هر عضو را دو بار آب بريزى و مستحبات را بجا آورى) آنگاه برخيز و دو ركعت (ايستاده) نماز كن و در حال سجود اين دعا را بخوان: «اللّهمّ إنّ فلان بن فلان (بجاى اين دو كلمه نام شخص مورد نظر را بگويد) قد آداني اللّهمّ أسقم بدنه، و اقطع أثره، و انقص أجله، و عجّل له ذلك في عامه هذا».

(يعنى: بار خدايا فلان پسر فلانى مرا مى‌آزارد خداوندا تن او را به بيمارى دچار ساز اثر او را قطع فرما كه اثرى از او نماند، و مهلتش را كم ساز و بزودى اجل او