ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٤٨٢ - (باب وجوب تقصير در روزه در سفر)

كه فرمود: «روزه‌دار در ماه رمضان در سفر مانند افطاركننده در آن ماه در حضر است.

آنگاه فرمود: مردى به نزد رسول خدا ٦ آمد، و گفت: يا رسول الله، آيا براى من جايز است كه ماه رمضان را در سفر روزه بدارم؟ فرمود: نه مرد گفت: يا رسول اللَّه، اين كار براى من آسان است. پس رسول خدا ٦ فرمود:

خداى تبارك و تعالى افطار در ماه رمضان را بر بيماران و مسافران امت من تصدق كرده، آيا كسى از شما دوست ميدارد كه چون صدقه‌اى داد آن را به او ردّ كنند؟!

١٩٧٤- و عبيد بن زراره از امام صادق ٧ در باره قول خداى عزّ و جلّ «فمن شهد منكم الشهر فليصمه» سؤال كرد، امام فرمود: چه روشن است معنى آن! كسى كه حاضر در وطن باشد ميبايد آن ماه را روزه بگيرد، و كسى كه سفر كند ميبايد روزه نگيرد.

١٩٧٥- و محمّد بن حكيم از امام صادق ٧ روايت كرده است كه فرمود: اگر مردى در حال روزه در سفر بميرد، هر آينه من بر او نماز نمى‌گزارم.

١٩٧٦- و حريز از زراره از امام ابو جعفر ٧ روايت كرده است كه‌