ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ١١٦ - باب(در بيان نماز سفر)

فرمود: اگر داخل مدينه شده‌اى و يك نماز واجب را هم در آنجا تمام گذارده‌اى در اين صورت ديگر نميتوانى نماز را كوتاه بخوانى تا هنگامى كه از آنجا خارج شوى. و اگر هنگامى كه به آنجا داخل شدى همچنان بر نيّت خود در مورد تمام گزاردن نماز باقى بودى، ولى هنوز يك نماز واجب را تمام در آنجا نخوانده باشى تا زمانى كه برايت تغيير رأى پيدا شده كه در آنجا نمانى در اين صورت مختارى، اگر خواستى قصد ده روز ماندن كن و نماز را تمام بجا آور، و اگر نخواستى ده روز بمانى اما بدلائلى آنجا ماندى پس نماز را تا يكماه كوتاه بخوان و پس از گذشتن يكماه نماز را تمام بگزار.

شرح: «اين خبر دلالت دارد بر اينكه حكم شهر مدينه همانند ساير شهرها است و از اين حيث تفاوتى با ساير بلاد ندارد. ولى ما اخبارى را در صفحات آتى ذكر خواهيم كرد كه مفاد آنها خلاف مدلول اين خبر است. بعيد نيست مدينه را بر مطلق شهرها يعنى معنى لغوى آن حمل كنيم، و يا دستور تقصير در نماز را حمل بر جواز و تمام گزاردن آن را حمل بر استحباب كنيم. بهر حال چنانچه روزه در حكم نماز گرفته شود و موافق مضمون اين خبر عمل شود خالى از اشكال نخواهد بود».

١٢٧١- زراره از امام باقر ٧ سؤال كرد: شخصى همراه با گروهى بسفرى كه اراده آن كرده است بيرون ميرود، و هنگامى كه دو فرسخ از شهر خارج مى‌شود وقت نماز فرا مى‌رسد و او با آن گروه نماز را كوتاه بجا مى‌آورند و بعد بعضى از آنان بخاطر كارى كه در شهر دارند باز ميگردند و آن سفر انجام نمى‌شود، حال او با آن دو ركعت نمازى كه كوتاه بجا آورده چه كند؟ آن حضرت فرمود: نمازش تمام و درست است و آن را اعاده نميكند.