ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٢٥٨ - باب(در بيان چگونگى نماز گرفتن خورشيد و ماه و زلزله و بادهاى مهلك و تاريكيهاى سخت و هولناك و علت آنها)

كه تعداد سجده‌هايش از چهار كمتر باشد آن نماز نماز نيست، زيرا كمترين دفعات سجده كه در نماز واجب شده (يعنى نماز دو ركعتى) چهار سجده است و كمتر از آن ممكن نيست، و بدان جهت بدل ركوع سجود را زياد نكرده‌اند كه نماز ايستاده فضيلتش بيشتر از نماز نشسته است، چون شخص ايستاده مى‌تواند كسوف و باز شدن يا بطور كلى آسمان را ببيند در حالى كه شخص سجده‌گزار كه نشسته نمى‌تواند (و ميدان ديد او قهراً وسعت ديد ايستاده را ندارد) و امّا علت اينكه اين نماز از اصل نماز كه خداوند عزّ و جلّ آن را مقرّر فرموده تغيير يافته آنست كه اين نماز را بعلت دگرگونى يافتن امرى از امورى طبيعى و خلاف عادت كه همان كسوف باشد ميخوانند، پس وقتى علت تغيير يافت معلول آن نيز دگرگون مى‌شود.

١٥١١- امام صادق ٧ فرمود: همان ذو القرنين چون به سدّ رسيد و آن را ساخته و از آن گذشت و به درون جهان تاريكى و ظلمات رفت ناگاه فرشته‌اى را ديد كه بر بالاى كوهى ايستاده و بلندى آن تا آنجا پانصد ذراع بود، پس آن فرشته به ذو القرنين گفت: اى ذو القرنين آيا هيچ راهى ديگر نداشتى كه به اينجا پاى نهادى؟ ذو القرنين از او پرسيد: تو كيستى؟ گفت: من فرشته‌اى از فرشتگان خداوند رحمان هستم كه بر اين كوه گماشته شده‌ام، و هيچ كوهى از كوهها نيست كه خداوند آن را آفريده باشد مگر اينكه رگى از آن به اين كوه (كه من مأمور آنم) متّصل باشد، و هر گاه خداوند عزّ و جلّ اراده فرمايد كه شهرى را بلرزاند بمن وحى ميفرمايد و من آن را ميلرزانم.