ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ١٤٧ - باب(نماز خوف و هنگام حمله دشمن و مقابله با او و پيكار با شمشير تن بتن)

١٣٣٦- على بن جعفر از برادرش موسى بن جعفر عليهما السّلام سؤال كرد در مورد شخصى كه با شير (يا درنده‌اى) رو برو شود. و وقت نماز فرا رسد و او از ترس آن حيوان نتواند حركت كند (تا بجائى رود كه از حمله آن حيوان در امان باشد) تكليفش چيست؟ فرمود: رو به شير كرده و همچنان كه ايستاده است به ايماء با سر خود نماز كند، هر چند شير در جهتى غير از قبله قرار گرفته باشد.

١٣٣٧- و سماعة بن مهران از امام صادق ٧ سؤال كرد در مورد شخصى كه شيرى (يا حيوان درنده ديگرى چون شير بهترين نمونه درندگان است و هيچ كس احتمال رام بودن آن را نمى‌دهد) در برابر او ظاهر شود و وقت نماز نيز برسد، و او از ترس حمله آن حيوان نتواند حركت كند يا براه خود ادامه دهد (تا خود را بمحلّ امنى رساند) چه كند؟ آن حضرت فرمود: رو بشير كرده و همچنان ايستاده به ايماء با سر خود نماز كند هر چند شير در جهتى غير از قبله قرار گرفته باشد.

١٣٣٨- و باز سماعة بن مهران از امام صادق ٧ سؤال كرد در مورد شخصى كه گرفتار و اسير مشركان شده باشد و هنگام نماز در رسد، و بترسد كه مشركان او را از خواندن نماز منع كنند، چه كند؟ آن حضرت فرمود: با ايماء نماز كند.

شرح: «بديهى است با توجّه به اهميّت و حسّاسيّت انگيزه‌هاى اعتقادى و مذهبى در جنگهاى واقعه ميان مسلمين و مشركان كه صريحا در حديث ذكر شده بلكه دشمنان بطور مطلق و كافران- خواندن نماز در هنگام اسارت چون نشان دهنده پا بر جايى و اصطبار شخص بر عقيده او است و از سوى دشمنان دهن كجى و ناچيز