ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٤١٤ - (باب ثواب روزه شعبان)

خود او را در بهشت خود ديدار مى‌كند.

مصنّف اين كتاب- رحمه اللَّه گفت: معنى ديدار كردن خدا ديدار پيامبران او و حجتهاى او- صلوات اللَّه عليهم- است، كه هر كس ايشان را ديدار كند، خداى عزّ و جلّ را ديدار كرده، همان طور كه هر كس ايشان را اطاعت كند، خدا را اطاعت كرده است، و هر كس كه ايشان را عصيان كند، خدا را عصيان كرده، و هر كس كه پيروى ايشان كند، خداى عزّ و جلّ را پيروى كرده است. و معنى اين ديدار بدان گونه كه گروه «مشبّهه» تأويل و توجيه كرده‌اند نيست.[١]- «تعالى اللَّه عما يقولون علوّا كبيرا» خدا از آنچه اين كژانديشان مى‌گويند بسيار بالاتر است-.

١٨٢٥- و امام صادق ٧ فرمود: كه روزه [ماه‌] شعبان و ماه رمضان به خدا قسم باب توبه‌اى از جانب خدا است كه به روى خلق گشوده شده است.

١٨٢٦- و عمرو بن خالد از امام ابو جعفر ٧ روايت كرده است كه فرمود: رسول خدا ٦ شعبان و ماه رمضان را پيوسته بيكديگر روزه مى‌داشت، و مردم را از پيوستن آن دو نهى مى‌فرمود. آن دو، ماه خدايند، و آن دو كفاره گناهان قبل و بعد خويشند.

[١] بعيد نيست كه معنى ديدار با ايشان عطف توجّه خدا نسبت به ايشان باشد.