ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ١٦٠ - باب(در بيان ثواب خواندن نماز شب)

عزّ و جلّ گذرانيده‌اند اين همان گروه زيان ديده هستند كه هيچ نفعى نبرده‌اند، و بالاخره گروه سوم شب را پيوسته در خواب گذرانيده تا صبحگاهان اين گروه همان دسته است كه نه زيان كرده و نه سود برده است.

١٣٦٦- عبد اللّه بن سنان از امام صادق ٧ سؤال كرد در مورد اين آيه كه خداوند عزّ و جلّ ميفرمايد: «سِيماهُمْ فِي وُجُوهِهِمْ مِنْ أَثَرِ السُّجُودِ» يعنى (سيما و علامت ايشان از اثر سجده در چهره‌هايشان پيدا است) فرمود: مراد بيدارى و شب زنده دارى براى نماز است.

١٣٦٧- فضيل بن يسار از امام صادق ٧ روايت كرده كه آن حضرت فرمود: همانا خانه‌هائى كه در آن شب هنگام نماز خوانده مى‌شود و در نماز تلاوت قرآن مى‌كنند (يا بخاطر همان تلاوت قرآن)، روشنى و نورى به آسمان و ساكنان آسمان ميدهد همانسان كه ستارگان آسمان براى ساكنان زمين پرتوافشانى مى‌كنند.

١٣٦٨- و باز آن حضرت در تفسير اين آيه كه خداوند عزّ و جلّ ميفرمايد:

«إِنَّ الْحَسَناتِ يُذْهِبْنَ السَّيِّئاتِ» يعنى (البتّه حسنات و نيكوكاريها، زشتيكاريها را محو مى‌سازد) فرمود: مراد از حسنات نماز شب است كه مؤمن شب هنگام ميخواند و بدان وسيله گناهانى را كه در طول روز انجام داده محو ميكند- و يا سبك مى‌سازد- شرح: «بديهى است منظور گناهان شخصى و فردى است نه آنها كه نسبت به حقوق مردم و عمدا واقع شده، يا گناهانى كه در پيكر جامعه مسلمين ايجاد جراحت كرده است- عصمنا اللَّه من قبح الزّلل و سيّئات العمل-»