ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٤٦٥ - (باب وقتى كه خوردن و آشاميدن بر روزهدار حرام مىشود، و نماز صبح در آن حلال ميگردد)

عزّ و جلّ «و كلوا و اشربوا حتى يتبيّن لكم الخيط الابيض من الخيط الاسود من الفجر».

روايت كرده است كه فرمود: اين آيه در شأن خوّات بن جبير انصارى نازل شد، و اين در آن هنگام بود كه خوّات با پيامبر ٦ در خندق فعّاليّت داشت، روزه داشت، و تا شامگاه بر همين حال مى‌زيست، و مسلمانان پيش از نزول اين آيه چنان بودند كه اگر يكى از ايشان در شامگاه مى‌خوابيد طعام بر او حرام ميشد.

پس خوّات شامگاهان براى افطار به خانه خود رفت، و گفت: آيا طعامى نزد شما هست؟ گفتند: لختى بپاى و به خواب مرو، تا طعامى برايت بسازيم، پس خوّات تكيه زد و خواب او را در ربود، خانواده‌اش گفتند: آيا خوابيده بودى؟ گفت: آرى، پس شب را در آن حال گذراند، و بامدادان به سوى خندق روان شد، و در آن ميان حالت غشوه به او دست داد، پس رسول خدا ٦ بر او بگذشت، و چون از حال و كار او پرسيد، خوات ماجرا را با آن حضرت بازگفت. پس خداى عزّ و جلّ اين آيه را نازل فرمود- و مفهوم آيه اين است كه: «و در شب رمضان بخوريد، و بياشاميد، تا آنگاه كه روشنى سپيده بمانند رشته‌اى سپيد در سراسر افق پديد آيد، و از رشته سياه تاريكى باقيمانده شب جدا گردد».

١٩٣٦- و از امام صادق ٧ در باره معنى رشته سفيد فجر، از رشته‌