ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٤٦٧ - (باب وقتى كه خوردن و آشاميدن بر روزهدار حرام مىشود، و نماز صبح در آن حلال ميگردد)

١٩٣٩- و صفوان بن يحيى از عيص بن قاسم روايت كرده است، كه گفت:

از امام صادق ٧ در باره مردى سؤال كردم كه در ماه رمضان خارج شد، در حالى كه يارانش در خانه‌اى به صرف سحرى مشغول بودند، پس به سوى فجر نظر كرد، و ايشان را ندا داد كه [فجر] طلوع كرده است، پس بعضى از آن جمع از خوردن خوددارى كردند، و بعضى گمان بردند كه او ايشان را مسخره كرده است، و از اين رو به خوردن ادامه دادند، آن حضرت فرمود اينان مى‌بايد روزه را كامل سازند، و قضاى آن را نيز بجا آورند.

١٩٤٠- و محمّد بن ابى عمير از معاوية بن عمّار روايت كرده است، كه گفت: به امام صادق ٧ معروض داشتم كه: چنان مى‌افتد كه كنيزك خود را امر ميكنم كه به سوى فجر بنگرد، پس او مى‌گويد: هنوز طلوع نكرده است، و من با اعتماد بگفته او غذا مى‌خورم، سپس چون به افق مينگرم متوجّه مى‌شوم كه به هنگام نگريستن او فجر طلوع كرده بوده است.

امام ٧ فرمود: قضاى آن را بجاى آور، ولى در صورتى كه خودت به جاى او نگاه كرده بودى چيزى بر ذمّه نمى‌داشتى.