ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ١٣٤ - باب(در بيان نماز سفر)

فرمود: كسى كه بشكار رود تا سه روز قصر كردن نماز بر او روا نيست، و چون از سه روز گذشت بر او لازم است نماز را شكسته بخواند.

صدوق- رحمه اللَّه- فرمايد: مراد آن حضرت صيد فضولى است كه براى غير غذاى خود و خانواده شخص بلكه بمنظور تفريح انجام شود.

شرح: «مفاد خبر آنست كه اگر شكارچى براى تهيّه قوت و روزى و امثال آن بصيد سفر كرده تا سه روز نماز را تمام و بعد شكسته مى‌خواند، و اگر براى تفرّج و تفريح و بازى بشكار سفر كرده بايد تمام بخواند چه سه روز و چه بيشتر».

١٣١٢- عيص بن قاسم از امام صادق ٧ روايت كرده كه از آن حضرت در مورد شخصى كه بشكار پرداخته سؤال كردند فرمود: اگر اين شخص بدور خود يا محور معيّنى يا اطراف منزل و شهر خود ميگردد نماز را قصر نميكند، ولى اگر از وقت (يعنى بياض يوم، و يا يوم و ليلة) يا مسافت لازم و حدّ معيّنش گذشت نماز را شكسته ميخواند.

و هر گاه مسافرى كه بايد نماز را شكسته بخواند از راه خود منحرف شود، و از پى شكار رود و چون بدنبال شكار رفته و غرضش شكار است. بايد نماز را تمام بخواند، و وقتى از شكار بازگشت و به راه اوّليه آمد در هنگام بازگشت بايد قصر كند.

و هر كس سفرش بمنظور گناه و نافرمانى خداوند عزّ و جلّ باشد (يا بنا بر روايت ديگر سفرش بهر ميزان و بهر نحو در جهت ايراد زيان و خسارت شخصى و تضعيف مادّى و معنوى جامعه مسلمين باشد) بايد نمازش را تمام بخواند و روزه را نيز افطار نكند. و بر مسافر است كه در پى هر نمازى كه شكسته ميخواند سى مرتبه‌