ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٤٠٧ - (باب روزههاى تطوع متفرقه و ثواب آنها)

و اگر روزه ندارى جايز است.

١٨١٠- و عبد اللَّه بن مغيره، از سالم، از امام صادق ٧ روايت كرده است كه فرمود: رسول خدا ٦ به على ٧ به تنهائى وصيّت كرد و علىّ ٧ به حسن و حسين هر دو وصيّت كرد، و حسن ٧ امام او بود، پس مردى در روز عرفه بر حسن ٧ وارد شد، در حالى كه او صبحانه تناول مى‌كرد، و حسين ٧ روزه‌دار بود. سپس بعد از آنكه حسن ٧ درگذشت، آن مرد بر حسين ٧ وارد شد، در حالى كه صبحانه تناول مى‌كرد، و على بن الحسين عليهما السّلام روزه‌دار بود، پس آن مرد با امام حسين ٧ گفت:

من بر حسن ٧ وارد شدم در حالى كه صبحانه تناول مى‌كرد، و تو روزه‌دار بودى، و آنگاه بر تو وارد شدم در حالى كه تو افطار كرده‌اى،- اكنون راز اين كار چيست؟- پس امام حسين ٧ فرمود: حسن ٧ امام بود، از اين رو افطار كرد، تا روزه داشتنش سنّتى نشود، كه مردم به او تأسّى كنند، پس چون او درگذشت من امام بودم، و از اين رو خواستم تا روزه داشتنم به عنوان سنّتى اتخاذ نشود كه مردم به من تأسّى كنند.

١٨١١- و حنان بن سدير، از پدرش روايت كرده است كه گفت: از او